1. Kafli –
Engilinn fellur niður
Það er byrjaður
nýr dagur og ég lít um gluggan þar sem sólin er hátt uppi og
fuglasöngur mér allt í kring. Ég hugsa með sjálfri mér hversu
fallegur þessi dagur mun verða.
Hugsa ég þá hvað ég væri að gera hér og afhverju?
Mér líður eins og í hringeggju sem getur ei hætt að snúast. Ég
reyni að muna en ei virkar það. Mínir dagar höfðu horfið ásamt
öllum minningum, spurningin er hvort ég mun finna þessar minningar
aftur?
Ég labba út snemma um
morgun, rölta niður Elliðardalinn og heyri ekkert nema söng
frá fuglum og trjánum. Rölta ég niður þar til ég sé fyrir
framan mig manneskju en ei get ég hana snert. Hún talar við
mig með sinni ljúfu rödd og ég hlusta.
Talar hún um hvernig mér liði og ég var ekki að skylja hvernig
þetta væri að gerast. Engill stóð fyrir framan mig og sagðist ávalt
vernda mig.
Ég var ekki að
trúa og byrjaði að hlaupa burt og forðast þessa veru. Hleyp ég mig
alveg út til enda, þreytan sprettir upp og ég leggst hjá trjánum og
hef ég nú fundið mér vini. Er þar ég ligg, lít upp til himins og
spyr sjálfan mig afhverju ég sé hér enn, alveg eins og dauður
hlutur. Þessi dagur er ný byrjaður, minningar farnar og enn snýst
ég í hringi.
Sólin fer
lækkandi og ég reyni að muna ei er það að virka. Ég stefni
aftur heim upp í Breiðholt og rölta inn í hús. Allt sínist
vera eins og alltaf nema allur mínar tilfingar horfnar og
breyttar. Lít ég á mig í spegil og sé ekki lengur mig, þetta
er önnur manneskja sem er föl á svip. Ég get ei trúað þessu
og ég leggst niður og reyni að skoða gamlar myndir en get
ekki fundið neinar myndir sem eru í minni fortíð. Hvert er ég
að stefna án minnar eigin sálar. Allt er dautt sem ég
man.
Ég leggst niður og sé
stjörnar svo
skærar og tunglið fullt, þvílíkt sýn er að sjá. Þó veit ég
ekki hvernig mér eigi að líða. Tár mynast og renna niður
kinnar mínar. Kveiknar mér þá minning eins og ég sé að standa
þarna sem eigin persóna. Þetta er svo raunverulegt.
Þessi minning
byrjaði með að ég stæði úti í móanum, ég var á unglingsárunum um
mitt sumar. Sólin hátt uppi en ég var ei ein. Ég stóð þar með Ólafi
einn af mínum bestu vinum. Þetta var svo góð tilfinning að muna
þetta að ég grét meira. Fleira myndaðist um Ólaf. Við vorum að tala
saman á topps tindi með útsýnið allt í kringum okkur. Tíminn leið
fljótt og miklar tilfingar bárust á milli okkar. Ólafur sem var
búin að vera vinur minn alveg frá því við vorum ungabörn, gerðist
hann að ástkærum vini. Við voru svo hamingjusöm saman. Mánuðir liðu
þegar að þessum sorgardegi. Minningin særði mig svo mikið að ég
náði ekki að einbeita mér lengur. Ég lá þarna ein, engan mér við
hönd og grét mig til svefns.
En þegar svefninn tók við dreymdi mig skrítinn draum. Hann var um
Ólaf og minningarnar okkar. Minningar byrjaði aftur og það var
komin vetur, snjórkorn féllu frá himninum skæra. Ég labbaði átt til
hans, sem stóð undir ljósastaur og sat hann á bekk þar.
Ég sá strax að eitthvað sárt lá á hans hjarta, augun hans blágræn
lístust upp í snjónum og við að sjá hann varð ég orðin hrædd og tár
komu. Augna sambandið var stekt og brast ég í grát þegar hann sagði
að þetta væri ekki alveg að ganga. Sagðist elska mig
og var þetta
erfitt fyrir hann að segja við mig. Hann var að fara að
flytja út til útlanda. Ég brotnaði svo niður, hjartað var
orðið frosið og brotið í litil sandkorn sem brátt varð ekki
neitt lengur.
Hann lofaði mér að vera ávalt í sambandi og koma í heimsókn og gera
allt til að halda okkur saman. Mér leið betur við að heyra hann
segja þetta loforð og ég lagst í armar hans og tíminn
leið.
Draumur endar og ég
vakna, skrítin tilfinning er að renna um líkama minn en mér
líður betur en vil vita meir. Ég reyni að muna það virkar
ekki.
Ég fæ mér rölt
niður í gamla hverfið mitt, Grafarvoginn. Allt var orðið svo breytt
og nýjar byggingar komnar. Ég byrja að hafa áhyggur af móanum sem
gaf hverfinu sál og stíl. Kom ég að honum, hann var allur rifinn
upp. Allt horfið, allt dautt, er allt sem fylgjir mér
dautt?
Rölta ég hér ein og
reyni að muna. Ég stefni að fífuborg sem var gamli
leikskólinn minn. Þvílikar breytingar en minningarnar rifjast
svo vel þegar ég stóð þarna og leit í kringum mig. Enn og
aftur kom minning um Ólaf, við lékum okkur saman í
sandkassanum og einnig vorum við með krítarnar og hann
skrifaði allstaðar hversu heitt honum þótti vænt um mig og að
við mundum til æviloka vera bestu vinir. Gleðidagar breytast
í sorgadaga og sorgin hverfur aldrey. Ólafur yfirgaf mig og
ég beið ávalt eftir honum en aldrey heyrði ég né frétti neitt
frá honum. Hann hafði brotið loforð og núna var allt dautt
aftur. Minningin var komin og sársauki fylgdi henni með.
Litil smákríli hlupu fram og til baka
og öskur um allt, en ég gat ei fundið tilfinningu lengur. Gat ekki
hreyft mig.
Ég bara sat
þarna og rólaði eins og litll krakki aftur. Fólkið hlægjandi
af manni, þetta var allt svo breytt miðað við maður var
yngri. Allir góðir við alla en núna hefur ofbeldi tekið við
og allir að skemmta sér við að særa hina og þessa.
Ég fer til baka upp í
Elliðardal og birtist þá engillinn mér aftur. Segir hann við
mig ; Þegar þú horfir upp til himna, sérðu augu hans blá, tár
myndast og þú saknar hans þá!
Ég vildi ekki trúa þessu sem hann sagði og reyni að hunsa hann. Ég
lít til baka, en hann er þá horfin. Kannski varð ég að vera
ímyndarveik eftir að hafa ekkert á lífi í kringum
mig.
Ég fer heim, og
horfi ég þá til himna eins og engillinn sagði við mig. Ég
skildi þetta ekki strax, en svo sá ég Ólaf, hann brosir og
augu hans blá og skær horfa beint á mig. Ég hrópa og græt, ég
er glöð en þó er sorgin mikil. Ég vil vera hjá honum núna og
finna varma hans mér við hlið. Hvernig gat þetta staðist,
einhvern gaur sem segist vera engill og segir mér þetta. Er
hann skyggn og að hræða mig?
Tímar fara fram og til
baka og ekkert hef ég séð engilinn aftur. En minningar
rifjast stöðugt upp. Allir bestu vinir mínir hafa allir
yfirgefið mig og ég er ein eftir. Ein í heiminum sem snýst í
hringi.
Þegar ég og Alli, einn af góðum vinum
mínum vorum heima hjá honum, þetta var yndislegt kvöld að byrja
með. Þar til ég sá að hann var að reyna mikið við mig en ég leit á
hann sem vin í fyrstu og var ekki að líta á þetta sem eitthvað
alvarlegt. Þegar lengra líður þá man ég þetta og hugsa út í þetta
atvik, og þá sé ég eftir því að hafa ekki sýnt honum mínar
tilfinningar. Ég hef alltaf verið hrifin af honum en ég var ekki að
ná að koma því fram og sé nú vel eftir því. Þetta sama kvöld komst
ég að því að annars góður vinur minn sem ég leit á sem stóra bróður
hafði verið afbrýðusamur út í Alla og ég komst seinna að hann hafði
verið hrifin af mér lengi en ekki þorað að tjá sig.
Allt í einu vaknaði ég við nafn mitt
frá fjarska, trén gripu nafnið í vindinum og færðu mér það. Ég
hlustaði betur og kom í ljós að þetta var gamall vinur minn. Ég
hélt í fyrstu að þetta var draumur en ég hljóp að átt hans og stökk
í fangið hans. 3 ár liðin og loks hitti ég hann aftur. Benni
kallinn sem studdi mig ávalt fyrir öllu og hjálpaði mér gegnum
allt. Hann var sá eini af vini mínum sem ég sagði öll mín leyndarmál við og
við treystum hvort öðru mjög vel. En þá flutti hann frá mér, austur
á land og rofnaði sambandið meira og meira með tímanum. Ég var ekki
að jafna mig eftir að hafa séð hann.
Við töluðum
saman allar okkar stundir og minningarnar sem hann hafði voru
óendanlegar en mínar? Hvað gerðist fyrir mig í æsku yfir að
ég hafi blokkað
út mínar minningar og tíma?
Eins og með
stundina okkar saman, ég, Benni og Jói. Við skelltum okkur niður á
strönd í Gufunesinu og vorum alltaf að leika okkur í gömlu skipi
þar sem hafði
strandað. Við lékum okkur svo vel og stukkum frá klettunum út í
sjó, þvílíkur kuldi spretti um allan líkama okkar en eftir á þá
kúrðum við öll saman undir sólsetri. Engar áhyggur á þeim tíma,
létum allt fara frá hausnum og aðeins góðar stundir uxu.
Ég hugsaði þó um eitt þegar á sólina
var litið ; Þegar sólin kemur upp hugsa ég um þig einan, sólin sest
niður og þú ferð með, en sólin kemur aftur en þú kemur ei
aftur.
Alltaf komu upp minningarnar um Ólaf
og náði ég aldrey að gleyma honum, ég saknaði hans svo mikið en allir
mínir vinir voru góðhjarta að þeir önnuðust mig og við vorum sem
ein stór fjölskylda.
Kvöld var komið og mér leið vel eftir
að hafa fundið einhvern sem bjó í minni æsku. En þó var hann orðin
breyttur. Annar félagskapur og hann var í miklu rugli sem ég vildi
ei blanda mér í en hann ávalt neyddi mig í að fylgja hans braut. Ég
vild ekki hunsa einn af bestu vinum mínum, eða get ei kallað hann
vin lengur eða hvað?
Ég neyta að
fara hans leið og hann fer burt frá mínu lifi aftur.
Kannski er mér ætlað að vera ein ávalt og lifa í gleymsku og
sorg!
Dagarnir líða hægt og kuldinn
tekur við í veðrinu, þvílikur þungi er á mér sem ég er að
missa og detta niður. Ég þrauka þó enn og veit ég að það er
eitthvað enn þá sem lifir í mér og heldur mer gangandi, en
hvað er það ?
Ávalt er ég að búast
við að vakna og vona að þetta sé allt einn hræðilegur draumur
en það víst hefur ekki verið svo undafarna vikur.
Eitt kvöldið þegar
allir voru farnir að sofa á heimilinu ásamt mér fékk ég
undarlegt símtal en það var enginn í símanum. Ég var fyrst
nokkuð sama en þá fékk ég aftur símtal. Ég var snögg á fætur
af hræðslu í hjarta mínu , ég lít þá út um gluggan. Veðrið er
gott, logn og fult tungl. Margir dagar hafa sjaldan verið
séðir svona. Ég læddist fram í náttkjólnum með símann í
hendinni og lokkast út í garð og sest í mjúka grasið, stari
upp til stjarnanna. Þegar tíminn var búin að líða alllengi
var byrjað að kolna og var ég lögð af stað, átt að dyrunum og
enn og aftur fékk ég símtalið. Ég þorði ei að svara en þá
fékk ég undarlega tilfinningu eins og einhver væri að snerta
mig að innan sálar. Ég var hrædd en þó góð tilfinning vafraði
um líkamann. Síminn hringdi enn, ég ákvað að svara, hjartað
hamast hratt en allt í einu myndast hljóð út frá símanum. Svo
ljúf og falleg rödd róar mig niður með sínum orðum ” Óttastu
ei, horfðu upp til himna ég er þar, passa þig , gleymdu mér
ei, mundu aftur hver þú ert og hverju þú lifir fyrir, mundu
mig, ég man þig, ekki gleyma, ekki neita, þú ert með þinn
tilgang taktu hann og njóttu hans... “
Ég missti símann,
þorði ei að líta upp til himna. Þó kom ég auga á í speglun
gluggans að þar var ein stjarna stök, skær og blikkar. Gæti
þetta verið satt, engillinn við Elliðardal sé að segja mér
eitthvað, sé í alvörunni til? Afhverju er hann þarna og hver
er hann?
**
Framhald** ---- BTW. Endilega kommentið það sem komið
er í þessari sögu HIHI 

[[
alltaf gaman að fá komment vííí ]] ok well bæbæ people
---